De Vreemdeling

Gepubliceerd op 7 december 2021 om 17:23

Denk niet aan ver weg. Denk niet buiten de grenzen van je dorp, je land. Denk niet aan bossen zwarte haren als je toevallig grijs of blond bent of aan de stand van ogen als jouw ogen ze niet herkennen. Denk niet aan onbegrijpelijke taal die je opvangt als je op de trein wacht of aan een voorbij wandelende outfit die nooit in jouw kast terecht zal komen. Kijk zelfs niet naar je nieuwe buren met hun wonderlijke wijsheden. Je vindt daar wel een ander maar niet de vreemdeling. Als je die wilt ontmoeten kijk dan vooral niet verder dan je neus lang is. De vreemdeling is verbazingwekkend vlakbij. Zolang ze vreemdeling is, is ze nog niet thuisgekomen. Misschien kom je haar tegen als je in de ogen van een peuter kijkt, of als de hond tegen je benen schurkt als je verdrietig bent. Of als je na een vrijpartij in de spiegel van de badkamer kijkt. Kijk naar de bloemen op je balkon en voel de warmte in je keuken. Want daar, dichtbij houdt de vreemdeling zich op. Pak een stoel en ga zitten. Sluit je ogen en kijk dan nog eens. Wie ontmoet je daar in de stilte?

 

Onlangs las ik een boek van een dochter die vertelde over haar vader die na zijn pensionering vrouw was geworden. Het is een openhartig boek waarin de dochter de innerlijke strijd van haar vader met een groot gevoel voor compassie en bij tijd en wijle, humor, vertelt. Transgender, het woord bestond tot 1971 niet. Had je als jongen liever een jurk aan of als vrouw liever een broek en liep dat uit de hand, dan was daar de psychiater die je van het passende etiket voorzag. Niet OK. Deze vader is zijn hele leven vreemdeling voor zichzelf geweest en werd dolgelukkig toen hij eindelijk aan zichzelf en de wereld kon toegeven dat hij mocht zijn wie zij in werkelijkheid was. Zo, dat kwam binnen en ik vroeg mij af: ‘Wie is eigenlijk géén vreemdeling voor zichzelf?’ Ik hoefde niet ver te zoeken. Ook ik had ooit een vreemdeling in huis. Een ‘ik’ die wel aanwezig was maar die zich niet met de route mocht bemoeien. Deze vreemdeling heb ik nog niet zo lang geleden binnengelaten. Dat was wennen voor degene die tot dan toe achter het stuur zat. De keiharde werker, degene die altijd zo haar best moest doen. Net zoals Vader de Vrouw heb ik, en velen met mij, geworsteld met een wezens-vreemde stempel: ADHD-er, dyslecticus, borderliner, angsthaas, you name it, waarvan je beter kunt zeggen dat juist dat predicaat de vreemdeling is. Een vreemde jas, die je al jong hebt aangetrokken en waar je naar bent gaan staan. Als je inziet dat die jas slechts een jas is, kun je die aanvankelijke vreemdeling gaan (h)erkennen als je beste vriend. Want die is wie je bent: je echte, pure, onvervreembare zelf. Daarna sluit je alle vermeende vreemdelingen die je op je pad ontmoet, liefdevol in je hart.   

 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.